Bu iki resmin hikâyesinde benim OGAE Turkey Eurovision klubünü kurarken yaşadığım zorluklar ve yaptığım aktiviteler vardır.

Değerli Eurovision dostlarım.

Daha önce de dediğim gibi “her fotoğrafın hikâyesi” vardır.
Burada gördüğünüz bu iki resmin hikâyesinde benim OGAE Turkey Eurovision klubünü kurarken yaşadığım zorluklar ve yaptığım aktiviteler vardır.

Resimde görüleceği üzere bir “Eurovision standı” var. Önüne geçmiş keyifle pozlar vermişiz. :-((

OGAE Turkey Eurovision klubünün ilk yıllarında tüm uğraşım ve hedefim; klubü önce TRT, sonrada Türkiye çapında tanıtmaktı.

1975 ve 80li yıllarında Eurovision ülkemizde oldukça popüler bir dönem yaşarken böyle bir klubü kurmuş olsaydım! hiç sorun yaşamaz bir anda Türkiye’de gündem olurduk. Ama 1996 senesi yani 90'li seneler Eurovision’un ülkemizde unutulduğu senelere denk gelir.

İnsanlar Eurovision yarışmasını önemsemediği için klubün yararı ve/veya etkinliği konusunda da habersizdi. Klubü kurmamda bana en büyük destek Bülent Özveren’den gelmiştir. Bunu anılarım bölümünde sizlere aktarmıştım. TRT içinde de bana ilk desteği sağlayan kişi o olmuştur.

Ayrıca İnceleyiniz; Eurovision Anılarım - OGAE Türkiye'nin Kuruluşu

Ankara'ya TRT bünyesinde kendimi tanıtma çabalarım kolay olmadı ama zamanla bunu başardım. "unutmayınız- istemek başarmanın yarısıdır" bendeki istek ve azim o kadar büyüktü ki değil TRT tüm ülkede bu gücü yaratacak gücü ve motivasyonu kendime aşılamıştım. Gençliğimin ve girişimci ruhumu iyi kullanıyordum. Kapıdan kovulsam da bacadan girmeyi başarıyordum. TRT bana hayır demeye bıkmıştı ama bense hayır duymaya bıkmamıştım. TRT'de önüme gelen kişiyle tanışmaya kendimi ve OGAE'yi anlatmaya çalışıyordum. İnsanlara enerjim zamanla bıkkınlık verse de, sonunda kimilerine ilginç gelmeye başlamıştım. Ufak ufak sempati sinyalleri aldığım kişilere adeta abone olmuştum.

Geçmişi böyle yazdığımda, size belki bazı şeyler kolay gelebilir ama 1996 senesi şartlarında maddi ve manevi açıdan beni oldukça zorluyordu. O seneler bugünkü gibi internet yoktu. Olsa bile o kadar yaygın değildi. tüm telekomünikasyonlar telefonlarla yapılıyordu. İstanbul Ankara uçak biletleri bugünkü kadar ekonomik değildi.

Evet Eurovision benim için bir hobiydi ama gerçekten pahalı bir hobiydi .
Avrupa’daki OGAE yazışmalarımız bugünkü gibi e maillerle değil mektuplarla yapılmaktaydı. Acil bir durumda da telefon açmak gerekebiliyordu. ( ee ben de zengin bir aile çocuğu değildim. bu yüzden oldukça zorlanıyordum.)

Resimde ki görüntüde izleyeceğiniz gibi; o seneler! Her sene Ankara’da yapılan Eurovision Türkiye finallerinde TRT 'yi ikna ederek OGAE standı kurmaya başladım.
Bu stantta insanlara kendi ekonomik gücümle orantılı Eurovision hediyeleri ve bilgileri vermeye çalışıyordum. (plaklar veya posterleri sergiliyorduk.)

Sadece Enformasyon amaçlı bu stantlarda tüm masrafları ben veya Alp Tuncacı üstlenirdik. TRT den de bazı materyaller konusunda yardım alırdık.
Eurovision Türkiye finallerinin provalarında gün boyu stantlarda dikilir. Eurovision tanıtımı yapardık. Bununla beraber yarışmaya katılan sanatçılarımızla sohbet eder, imza toplardık.

Alp ile ikimiz beğendiğimiz şarkı konusunda da TRT'ye su şarkı gitse ne iyi olur gibi kendimizce görüş bildirirdik. 1997 senesinde "dinle" adlı şarkıda hem fikirdik ama 1998 de favorimiz "kubat" 1999 de favorimiz "unuttuğumu sandığım anda" adli şarkıydı.

Alp Tuncaci- Ali Durgut

1998 de Tüzmen kazanınca jüriye adeta fırça çekmiştik. jüri salonundan çıkan insanlara adeta saldırır gibi bu şarkıyla bir b..k olmaz gibi kendimizce protesto etmiştik.
Standı ziyarete gelen ve Eurovision’a ilgi duyan kişileri klübe üye yapmaya çalışırdık. Klübe üye seçimlerinde benim için insan olması yeterliydi. Ama Alp bu konuda daha seçici davranırdı. Eurovision'la ilgili olarak TRT artik benim adımı öğrenmeye başlamıştı. Her sene yarışmaya onlarla beraber gitmeye de başlamıştım. O yıllarda Eurovision fanı deyince veya OGAE deyince akla gelen ilk kişi  bendim. Çünkü mantar gibi her yerde çıkıyordum. İnsanlara sadece Eurovision zamanı değil tüm sene boyunca Eurovision ile fikirler sunuyor, onların değimiyle onları boğuyordum!!

Bu konuda ilk olmak bana tanınma anlamında çok avantaj getirdi. Ama ben tek olmak değil grup olmak istiyordum. Bu hobimi insanlarla paylaşmayı arzuluyordum. Biliyordum ki paylaşılınca güzel olan şey daha güzel olurdu ve öyle de oldu.